Lagun-artea.

Begiek, eskuek, aurpegiko koloreek,... bizitza propioa dute. Inkonszientziaren bizitza. Egiaren, gure barruko egiaren ispilu dira. Hitzek engainatu ahal gaituzte, bainan begiek, eskuek, aurpegiko koloreek, ez.
Lagun-artea, asteburutako denbora pasa eta, aldi berean, terapia ere izaten da nire kasuan.
Astean zehar gertaturikoak partekatuz, barrenak ustuz, bizitzari aurre egiteko indarrak hartzen ditut.
Atzokoan bizitzako loturak izan genituen mintzagai. Lana, hipoteka, familia, dirua, bankuak, politika,... Haserako jarrera lasaiak, esku mugimendu bortitz, aurpegi gorritu, arnas faltaren ondorio, eta begirada interesdun bilakatu ziren. Konszientziatik inkonszientziara dagoen saltoa inkonszientea den einean, norberaren beldurrak, pozak, tristurak, indar guneak eta indar faltak nabarmen geratu ziren mahai gainean.
Ez genuen irtenbiderik topatu. Gure loturak egi direla ondorioztatu genuen. Lotura hauen inguruko erreflexioak, ordea, arritu gintuen. Zein erraz asimilatzen dugun "bizitza honetan tokatu zaigun papera".
Amaiera alderako erreflexioak mugitu gintuen gehien. Ea gure bizitzako beharrak aseta izango bagenitu lanera joango ote ginen, galdetu genion gure buruari.
Orduan hasi ginen amesten. Sortzen. Norberak umetatik zituen bete gabeko ametsak mahai gaineratu zituen. Gure arteko begiradek ilusioa transmititzen zuten, gure gorputzaren mugimenduak arinak ziren eta gure ahoak irrifarrea marrazten zuen.
Gero ohartu ginen ez genuela asko eskatzen. Gure oinarrizko beharrak asetu. Jan, edan, lo eta jendarteko harremanak.
Gure jendartean oinarrizko beharrak diruak erosten ditu eta dirua izateko lan egin behar. Paradojikoa da, ezta? Zoriontsu izateko dirua behar omen. Eta gero dirua zertan erabiltzen dugu? Ba oinarrizko beharrak asetzen. Erreflexionatu dezagun.

ADI! Olioa errepidean.

Kotxea hartu eta ohartzen zara errepideak seinalez beterik daudela. Abiadura mugak, STOP, kontuz,... Badira, errepideko seinaleez gain, egunero kotxea darabilgunok kontutan hartzen ditugun beste seinaleak, errepide bustia bada, lehen euri tantak badira, gure kotxearen ezaugarriak, gidatzeko abilezia,... Azken seinale hauek gure ikuspegitik eta gure buruaren ezagutzatik asko dute. Nolakoa izan, hala gidatu. Gure jendarte honetan ia guztiok gara autoa gidatzeko gai. Bakoitzak, ordea, autoa gidatzeko modu edo era ezberdin bat du. Seinaleak modu batera zein bestera identifikatzen ditugu, interpretatzen ditugu eta seinale horiei emandako erantzuna ere halakoa izaten da, modu batekoa zein bestekoa.
Ni hezkuntzaren unibertsoaren errepidetan noa nire autoarekin. Seinaleak interpretatzen eta erantzunak inprobisatzen.
Atzo errepide estu batean sartu nintzen, liburutegiko atera eraman ninduen. Bertako liburuzainak arazo bat zuela esan zidan. Ba omen du iloba bat, ikasketetan ez omen dena kontzentratzen eta aita oso kezkatua duena. Aita, dirudienez, ikasketa maila altua duen pertsona izaki bere semearen ibiliak ez du konbentzitzen. Ez da berak nahi duen bezelakoa. Ondorioz, mediku, terapia, pastilak eta abarretan omen dabil dirutza "inbertituz", semeak duen "arreta falta" konpondu nahian. Arreta falta arlo guztietan omen duen galdetu diot liburuzainari. Berak ezetz dio. Eskubaloian oso ona omen da eta lagun bezala ere oso preziatua, harremanetarako gaitasun handia omen du. Diagnostikoa arreta falta bada, ez al luke arreta falta hori bizitzako arlo guztietan erakutsi behar? Liburuzaina pentsakor geratu da. Halako batean ausartu naiz ilobak zenbat urte dituen galdetzera. Nik aurrikusten nuen DBHko ikasle izango zela gutxienez. Liburuzainak esan dit bere ilobak 10 urte dituela.
Nire autoa ezin gobernatu aritu naiz. Errepidea irristakor nabaritu dut eta autoak nire kontroletik ihes egin dit. Nola interpretatu errepideko seinale berri hau? Kotxea bezterreratu dut eta isilik egon naiz une batez. Gertaturikoa asimilatu nahian. Azkenean liburuzainari begiratu eta bi galdera egin dizkiot kotxearekin "largak" botako banizkio bezala.
Atsegin al duzu futbola? Ez erantzun dit liburuzainak.
Ui, ui, ui... Houston arazo bat dugu. Liburuzainari ez zaio futbola gustatzen. Anbulantzia bat mesedez!
10 urteko ume, gazte bat. Nora goaz? Arazoa umeak? Aitak maila altuko ikasketak izan bai, baina errepideko seinaleak interpretatzeko modu hori ez da nirea.

Aldizkari bat.

La danza de la vida blogaren bidez ondorengo aldizkariarekin egin dut topo.
Erreportai eta elkarrizketa interesgarriak datoz bertan.

IRRISTADA.

Jar gaitezen gure bizitzaren eboluzioa aztertzen. Har dezagun garena helmugatzat. Jaio ginenetik gaur egunerako ibilian zerk bihurtu gaitu garena? Hizketan, oinez, entzuten, sentitzen, maitatzen, gorrotatzen ikasi dugu. Gure mugak zeintzuk diren proban jartzen ditugu etengabe. Ikasten duguna gurea da. Gurea soilik. Gure hizkera, ibilera, entzuteko gaitasuna, sentitzekoa, maitatzekoa,...Gurea. Norberak berea du. Esan daiteke, bizitzak moldatzen gaituen buztin puska batetik gatozela. Buztin jaio eta bizitzaren esperientziak forma(tzen) gaitu.
Moldatze prozesuan badira faseak, atalak, adinak, abiadurak. Moldatze prozesuak gora beheratsuak dira. Gora, behera, ezker, eskuin, alai, triste, haserre, eskuzabal, maitagarri, doakabe,... Helmuga bera da, ordea. Norberaren ezagutza. Zaldiaren gainean ibiltzearekin konpara daiteke gure bizimodua. Batetik, zaldiaren nahietara, gogoetara eramaten utzi gaitezke. Bestetik, zaldia guk nahi dugun bidetik eraman dezakegu. Bi faseak beharrezkoak dira pertsonaren eboluzioan.
Fase guztiek dituzte bere azpi-faseak. Fase guztietan dago kuriositatearen fasea, krisiaren fasea, barneratze fasea,... Ezin da helmugara heldu, aurretik pasa beharreko faseak sentitu eta bizi gabe. Ikaste prozesuak badu bere gestio prozesua. Eta ikasle bakoitzarengan ezberdina izan daiteke gestio prozesua, ikaste prozesua. Halere, badira amankomuneko elementuak.
Bizikletan erortzen ikasten dela esaten da. Ez ote dute gure ikasleek erortzeko, irristadarako eskubiderik? Ez ote da irristada irakasleok bereziki baloratu beharreko fase bat?
Diote komunikazioan isiltasuna altxorra dela. Ez hitza, baizik eta hitzik eza da komunikazioaren ardatzetako bat. Ikaste prozesuetan irristadaren gestioa da altxorra.
Pasadan ostegunean ikasle talde batek eski irteera antolatu zuen. Antolaketa beraien esku geratu zen. Gauza batzuk ongi atera ziren besteak ez horren ongi. Bainan hau nire balorazioa da. Ea antolatzaileek zer dioten.

Gaur, Aerobik eta eskubaloia artalekun.

Bigarren ebaluaketako plangintzarekin aurrera goaz. Ikasleek proposatu eta antolatutakoaren arabera, gaurkoan , Artalekura joan gara. Ikasle talde batek Aerobikeko saioa izan duen bitartean beste taldeak Eskubaloiko partidua antolatu du.
Bigarren ebaluaketa honetan hiru ikuspegi lantzea erabaki dugu.
1- ekinzten plangintzarekin aurrera jarraitzea.
2- Ekintzak barne hartuko duen bloga sortzea. (ikasle talde bakoitzak blog bat)
3- Sorkuntza aktibitatea. Ikasle bakoitzak hitz baten inguruko sorkuntza lan bat burutuko du. Ekintza honen aukezpena, hala ere, 3. ebaluaketan egingo dugu.

Nola dagoen mundua...

Gu irakasleak gara. Sistema baten parte ere bagara. ikasle kritikoak bihurtzea omen da irakaskuntzaren oinarrietako bat.Gure ingurua aztertu eta konklusio pertsonalak atera.
Ea ba ondorengo bideoak zerbait laguntzen duen egungo munduaren egoera ulertzen.
Luze xamarra da bideoa, bainan merezi du.
Bideoaren izena: “Zeitgeist addendum”

Urte berria. Ilusio berriak.

Hasi dugu 2010.urtea. Urte borobila izaki emaitzak ere borobilak espero ditugu.
Aurrera goaz gure plangintzarekin. Bigarren ebaluaketa honetan ikas-talde bakoitzak bere blog propioa sortuko du. Klasean egiten dugun lanaren ispilu bihurtuko da blog bakoitza. Blogean adieraziko da ekintza antolatzeko prozesua, ekintza bera nola atera den eta ekintzaren inguruko balorazioa. Bestetik, ekintzaren inguruan informazio gehiago lortzeko asmoa duenarentzat loturak proposatuko ditugu.
Azken helburua da Bidasoa bailararentzat aisialdia gida bat osatzea.
Bide horretan goaz pausoz-pauso.